روان‌کاوی منفی برای مردگان زنده

کتاب حاضر بدیلی است برای خوش‌بینی روانشناسی عممی و فرهنگ درمانی، و نشان می‌دهد که در رویکردهای روان‌شناختی مرسوم و حتی در بخشی از روانکاوی فروید و لکان، رنج سوژه انحرافی از هنجار تلقی شده و به نفع درمان سرکوب می‌شود. در برابر این رویکرد کاهنده، روانکاوی منفی نمی‌خواهد کسی را نجات دهد یا چیزی را بهبود بخشد، بلکه روی سخن‌اش با کسانی است که رویکرد مثبت و گریزگرایانه‌ روان‌درمانی و فلسفه را موهوم می‌دانند و منفیت و اندوه درونی را چیزی بنیادی‌تر از اختلال تلقی می‌کنند. نویسنده نقش ساختاری منفیت و تراژدی را در سوژه واکاوی می‌کند. و از خلال گفتگوهایی با کاترین مالابو، آلنکا زوپانچیچ و تاد مک‌گوان، از امکان بینشی سخن می‌گوید که به جای اتخاذ موضوعی مثبت، ناگواری وجود آدمی را با آغوش باز می‌پذیرد.